We zouden vroeg eten zodat we snel wat konden eten voordat we naar de kerk gingen. Ik was bezig op de computer om een nieuw liedboek voor de DTS in elkaar aan het zetten. Ik was liedjes aan het testen toen ik besloot om even naar beneden te gaan. Toen ik beneden was keek ik op de klok en zag ik dat het half zes was, dat was de tijd waarop we zouden eten.. Snel stormde ik de keuken in begon aan mijn laatste maaltijd. De volgende dag zouden de DTS studenten komen en dan zou Jennifer mijn taak in de keuken over nemen zodat ik mij voledig kan storten op het staf zijn van die DTS.
In een half uurtje zou ik best wel een dinner in elkaar kunnen flansen, dus ik ging snel van start. Na 10 minuten was alles in de pan en moest ik wachten op de rijst. Ik had een helft van de aubergine overgelaten en ik dacht die kan ik nog wel even snijden. Ik sneed de eerste plak er af.
En bij de twee ging het fout. De aubergine was als het ware in de binnenkant van hand mijn vingers waren aan de ene kant en mijn duim aan de andere kant. Het mes ging onder mijn hand door in de aubergine maar ik sneed te schuin en nam precies de vinger afdruk van
mijn middelvinger mee. Ik keek er een beetje beteuterd na om vervolgens naar de kraan te rennen. Ik had het stukje vinger dat er helemaal af was in mijn hand en ik wist niet zo goed wat ik er mee moest doen dus gooide ik het in de afvoer. Het bleef drijven in het water dus zette ik de afval versnipperaar aan en weg was mijn vinger afdruk..
Ondertussen schreeuwde ik naar iemand voor een plijster en toen ik de wond liet zien bleek er iets groters nodig te zijn.
Er was geen rede voor hechtingen omdat er niks te hechten viel.
Maar iedereen dwong me om naar het ziekenhuis te gaan voor een goede behandeling, na vier uur later, I dontuu Understaaaand, een liter jodium en een veel te groot verband kon ik eindelijk weer naar de boot.
Het geneest best snel en het verband is nu een stuk kleiner.
Zo zie je maar weer Haastige spoed is zelde goed!

Op het moment van schrijven zit ik in een Amerikaanse huiskamer, links van me hangt een groot hoofd. Een hoofd van een hert wel te verstaan.
Er springen wat kinderen heen en weer en mijn altijd mooie en schone vriendin dekt net de tafel! We hebben een familie reunie achter de rug en ik heb twee dozijn nieuwe familie erbij! Het is hier erg goed en ik heb het naar me zin! Mijn beeld van de VS is erg veranderd aangezien we hier in de middel of nergens zitten en er vooral veel bomen zijn! (in plaats van auto’s)
Nog drie dagen en dan ga ik weer naar de boot!
Nog geen bezoek aan Neerland maar dat komt hoop ik sneller dan verwacht! Misschien in November!
We hebben wat mooie foto’s gemaakt op de familie reunie en hier is het resultaat! Zie je later!

De laatste week was er een van jawelste!
Als allereerste werd onze rubberboot gestolen. Touw doorgesneden en weg was ie. Daarna werd iedereen ziek van wat left over rijst wat door de gewone rijst was gemixed. Toen iedereen daarvan beter was werd onze kapitein Lehman erg ziek. Hij had koorts en dat ging maar niet weg! Hij is nu in het ziekenhuis en ze zeggen dat het goed met hem gaat. De doktoren hadden eerste de verkeerde medicijnen gegeven.
Maar nu schijnt alles de goede kant op te gaan.
We zijn hier in de haven op ziekte verlof omdat we niet kunnen vertrekken. Hier in Scaccia gaat alles heel erg goed! We hebben veel festivals gehouden in verschillende steden in samenwerking met de locale kerken hier. Eergister kwamen er 9 mensen naar voren om hun hart aan de Heer te geven! We willen hier zeker mee doorgaan als we verder "touren" naar andere plaatsen rondom Sicilie.
God voorziet in alles en zo hadden we vorige week een grote pers conferentie en dat werd op twee tv zenders uitgezonden. Daardoor krijgen we nu elke ochtend (behalve op zondag) gratis ontbijt van een restaurant! Het ontbijt bestaat uit sandwiches and pizza met ui en ansjovis! Je begrijpt het al.. dat gaat er in als pap om zeven uur in de morgen! Ik zelf ga over 9 dagen naar Amerika om de wortelen van mijn schoon familie te ontdekken!
Ik wens jullie een fijne vakantie en zie jullie in november samen met Joy!

Paar weken geleden voor de grap een briefje geschreven. 
Op dat briefje stond dit: Hallo Ik ken jullie of jouw niet maar bedankt dat je moeite neemt om 
het afval wat je vind in de afval bak te gooien.
Een kleine verandering in de simpele actie van het weg gooien van een flesje. 
En zo is het ook met een blog schrijven.. Alleen doen moet ik wel het flesje weggooien en dat doe ik meestal niet.. En daarom open ik dit nieuwe blog bericht met een prachtige metafoor om het goed te maken. Het gaat namelijk goed met me! Het is zoon 10 maanden geleden dat ik voor het eerst op de boot stapte en mijn entree maakte op de Next Wave. Wat opzich zelf al een avondtuur is! Er zijn veel dingen gebeurd en de tijd gaat super snel! Ook al gaat het heel erg langzaam! (als je ergens op terug kijkt gaat alles snel)Ik ben officieel aan het "Courten" na de goed keuring van de ouders mocht ik mij in een lange afstand relatie werpen! En ook al is het mijlen over zee het is best goed te doen! Met God kan je alles! Op de boot gaat ook alles goed! We zijn nu in het midden van de tour rondom het eiland en er zijn veel vrijwillegers aan boord! Dat is best aardig leuk er zitten ook wat Nederlanders tussen!

De komende maanden gaat er aardig wat bemanning naar huis (om vervolgens niet meer terug te komen) en daarom blijft er niet erg veel bemanning over. In september begint er weer een DTS en ik zal daar actief in zijn als een staflid! Ik wou dat eigenlijk niet.. maar ik geloof dat God wil dat ik mijzelf een beetje meer uitstrek en altijd blijf groeien en dat zal ik zeker gaan doen in de DTS.

Voor nu laat ik het even hier bij, de nieuwsbrief is onderweg..

Word vervolgd (met foto's)

Er gaat geen maand voorbij of ik heb al het gevoel dat er zoveel is gebeurd!

We zijn met de boot nu in Augusta en dat is niet in Amerika maar in Sicilie.

Een aantal vrijwilligers uit Engeland zijn overgevlogen om ons the helpen met de onderhoud periode. Sommige wat langer dan ze wilde omdat de vliegtuigen niet vliegde. Gelukkig is nu alles weer langzamerhand naar normaal.
Niet alleen op de boot maar ook in mijn persoonlijke leven is er veel veranderd.

Zo heb ik on officieel verkering met een meisje wie ik ontmoette op de boot.

Ze komt uit Amerika, de staat Noord Karolina. Ik ga volgende maand naar haar toe en dan zullen we alles officieel maken. Ze zal dan in Honduras zijn bij haar zus.

Haar familie is van de mennonieten dus dat was in het begin een beetje lastig omdat haar ouders liever hebben dat ze met iemand van hun gemeente gaat.. Maar God doet heel veel dingen in allebij onze levens en hij geeft ons veel genade!

We weten nog lang niet wat er gaat gebeuren en ik weet ook niet zo goed waar God ons wil hebben. Maar we hoeven daar nog niet aan te denken, het begin is er en God zal daar zekerweten wat moois van maken!   

Op de boot zijn er veel verschillende mensen!
Veel extrovert sommige iets meer introvert.
Ik zou je graag willen voorstellen aan Ben. Ben is een extrovert.
Hij komt uit engeland en heeft een grote liefde voor zijn land.
Humor heeft ie veel, en dat vind ie zelf ook. Zijn lach hoor je vaak boven alles uit.
En vaak is dat omdat hij iets grappigst vertelde over zich zelf of iets anders.
Ik slaap in de zelfde kamer als Ben. Hij heeft veel moeite met opstaan.
Hij heeft veel muzikaal talent en samen hebben we een liedje geschreven.
Je komt er achter hoe Ben is als je het filmpje bekijkt.
Bekijk het filmpje hier.
Dankjewel.

Huibertjan

Na 8 maanden zijn we met de boot weer op de plek waar alles is begonnen; Siracusa – Sicliy.
Er is ontzettend veel gebeurd en we zijn op veel plekken geweest. Ik kwam aan boord als kok.
Ondertussen doe ik veel meer dingen zoals; zoon beetje alles! Ondertussen heb ik het gehaald tot het leiderschaps team en leer ik veel nieuwe dingen bij! Zo  ben ik nu officieel dayskipper, dat is de basis kennis voor het zeilen!

De laatste zeiltocht van Ibiza naar Sicilie was er eentje van 5 dagen! In het begin was het erg zwaar en was ik erg ziek, maar na twee dagen ging het al stukken beter en raakte ik er echt aan gewend. Het enige jammere aan de tocht was dat de "main sail" (hoofd zeil?)  gescheurd was.
Dat betekent dat we nu helemaal geen zeilen meer hebben. Toen we eenmaal aankwamen werd het slechte nieuws al snel gedempt door het goede nieuws dat er iemand 20.000 euro had gedoneerd !
Het doelde speciaal voor het onderhouden van de boot. Prijs de Heer!

We zijn nu dus weer in Siracusa en we hopen de boot hier uit het water te hijsen en zo goede onderhoud te kunnen doen. We hadden een werft in een andere stad maar de hijskraan is kapot gegaan dus dat ging toen niet door. En nu hopen we op een scheeps werft hier dichtbij!

De kapitein is een paar maanden met vakantie dus nu is Brian (de oude kapitein) aan boord om ons te helpen met het onderhouden enzovoort!

Binnenkort gooi ik er weer een nieuwsbrief uit!

Later!

Na een driedaagse zeil met veel braaksel en vieze lasagne toch aangekomen op het feest eiland
van Europa; Ibiza! En wat is het hier euhmm.. Zomers!
We zijn dit keer niet in de haven maar we zitten vast aan het anker. Daardoor is boodschappen doen iets moeilijker aangezien ik niet even wat stokbrooden kan gaan halen omdat de bakkerij toch om de hoek is.
Des al niet te min moeten er wel boodschappen gedaan worden. Dus met veel goede moet ging ik met Christiaan (mijn Neerlandische maat) naar de liddle! Wij een karretje  helemaal vol geladen met het plan om het naar de pier te brengen om het vervolgens in de rubberboot te laden en het zo naar het schip te transporteren. 

We zijn nog niet de parkeerplaats uit gelopen of de wielen van het karretje blokkeren..
Na wat informatie in de winkel blijkt dat er niks aan te doen is. Aangezien we het gewicht van 3 volwassen kerels aan boodschappen hadden konden we het niet tillen en bedacht ik dat er vast wel ergens anders een winkel wagentje te vinden zou zijn. Na succes wat appels en bananen in een iet wat kleiner karretje te hebben geladen liet de eigenaar me gaan met het karretje. Toen we probeerde de boodschappen over te zetten kwamen we er al gauw achter dat het nooit ging passen. Dus ik stuurde chris naar de groenteboer om wat tomaten te halen. Dat de eigenaar niet gek was en een bijna 2 meter lange sterke gezonde Nederlandse kerel een kilo tomaten in een wagentje tegen hield had ik ook niet kunnen weten.

Nouja dan maar met 1 karretje. Ik tilde 4 tassen en Chris reed het overstroomde boodschappen wagentje, 2 wc papier pakketten tussen de wielen en gaan!
Het ging best wel aardig.. Net toen ik het altijd gepaste "we zijn er bijna" wou in zetten kwam het wiel van de overbeladen kar in een gat en viel die met een dikke vette smak op de grond. Met grote klodders mayonaise en tomaten saus als gevolg. Ik was vergeten hoe je schelde in het Nederlands maar Chris leerde met zelfs wat nieuwe woorden(twentenaren ook altijd..)
Na een hele toilet rol te hebben gebruikt om de eieren en mayo van de stoep te vegen ging ik met de boodschapen (en wat er van over was) in de rubberboot met Lehman(de kapitein) naar het schip.

En in de rubber boot start deel twee van het drama.. de zee was erg ruig en ging te keer als een malle!
Lehman als ervaren kapitein kon het niet verhelpen dat er wat volgende golven in de boot kwamen..
Een beetje nat aan gekomen bij de boot moeten de boodschappen(en wat er van over was) de touw ladder op! Een mooie spreekwoordelijke ketting van mensen was opgesteld en de pakken melk werden zo naar boven getransporteerd. Het ging allemaal goed! Totdat het laatse pak met bloem naar boven ging. Omdat alles een beetje nat was geworden dacht Ed er niet over na hoe hard hij kon knijpen toen hij het pak met bloem van mij aan pakte, je raad het al.. Een regen van witte poeder ging op in de lucht op mijn natte haar en kleren, Lehman kreeg ook wat mee en lachte het van zich af.
Ondertussen ging het touw waarmee de rubberboot was vast gebonden los en liet Lehman alleen ronddobberen in de zee. Lehman schreeuwde iets en toen ik omkeek kon ik alleen maar hard lachen, daar stond Lehman de gevreesde kapitein van Amerkia met een nat pak. Hij deed er alles aan om maar niet in het water te vallen, je raad het al.. dat lukte hem!

De kapitein starte de moter weer en kwam aan boord, eind goed al goed!   

Als je zo door alle landen reist en daarom alle wonderen van de wereld ziet, realiseer je je opeens, dat kaas net iets minder charmant is dan bijvoorbeeld een “Cote du Rhone”. Maar goed dat mag de pret niet drukken sinds we iets hebben waar de gemiddelde fransman jaloers op is. Want wij gaan namelijk naar het werk op de Fiets! Ja zeker de fiets. En toen ik zonder enige bedoeling mijn wortelen achterna ging de fietsen winkel in,
stond ik 30 minuten later met een fiets in mijn hand. In de andere hand een boodschappen tas en Estella stond naast me met een volle kar met boodschappen. Ik kocht zomaar een fiets! Maar maak je geen zorgen het is een tweede hands dus was dus rete goedkoop!

Na dit tafereel zat ik mij te vervelen op een vrije dag- wat vaak gebeurd-.
Dus ik pakte me fiets en ik besloot om naar Montpellier te fietsen, dat is zoon 28 km.
Ik met mijn driestar fiets ervaring vond dat natuurlijk een makkie! Ik vergat alleen dat naar de driestar een daadwerkelijke weg was. FIETSPAD! Ik begrijp niet dat ze de tour de france in Frankrijk houden.. Het is geen pretje om daar te fietsen! Doordat ik braaf het fiets pad wilde volgen kwam ik vaak in het midden van nergens uit. En zo werd ik gedwongen om het meeste van de 28 km naast de snelweg te fietsen. Meestal ging dat erg goed in de greppel ofzo.. Maar als er een bocht aan kwam werd het toch gevaarlijk.
Na twee keer verkeerd gereden, 3 croisants en 4 uur zag ik dan toch het beloofde land! Montpellier ik ben er!!

Na een kort bezoek en de aanschaf van een cd van 4 euro besloot ik dat er geen mogelijkheid was om nog is terug te gaan met de fiets en nam ik de trein! Reizen met een fiets in de trein in Frankrijk is GRATIS!
,
iHet was misschien niet een succes om zo ver te gaan.. maar op z’n minst voorkomt de fiets wel dure taxi ritjes om boodschappen te doen! En wie weet vind ik binnenkort nog wat energie om naar Parijs te fietsen!
280km.. Ken net!

Hallo!

Met nog 12 minuten op de teller ga ik je proberen op de hoogte te houden van de dingen die de afgelopen week zijn gebeurd. De laastse week was crazyness! Als eerste werd mijn laptop gestolen, als tweede werd ik gevraagd door family 7 of ik wilde mee werken in een tv show, als 3e werd ik gevraagd of ik liedjes wou spelen in een cafxe9 hier in Palamos. En als vierde probeerde ik een serieus liedje spelen op een open mic avond op de boot en iedereen vond het hillarish en te gek!

Hoor ik daar je hersenen kraken? De mijne gaan op volle touren..
Ondanks dit alles gaat het goed met me! We vertrekken morgen naar Frankrijk, daar ben ik erg blij mee!
Dit is het adres dat ik daar voor 4 weken zal hebben. C/O Aurore Malapert – 29 plan des teuses – 34970 Maurin France- Door mijn gestolen laptop komt de nieuwsbrief wat later!

Maar goed dit alles mag de pret niet drukken God is er nog steeds en dat zal altijd zo blijven.
Ook al klinkt dat nogal cheesy Met nog 4 minuten op de klok ga ik er een eind aan breien. 
Zoals belooft de nieuwsbrief komt zo snel als mogelijk en ik dan rest mij niets meer dan gedag te zeggen.

Dag!